Het nut van Psychologie

Door: Dieter Vorderhake

Disclaimer bij dit artikel: Er zullen vast psychologen zijn die zichzelf wel kennen.

Een achtjarige opleiding tot psycholoog is niet nodig om mensen met psychische problemen te helpen,
anders gezegd:
Een psycholoog die zichzelf niet kent kan een ander niet helpen, ook niet met een 8 jarige opleiding.

Van wikipedia:

"Psychologie – een samenstelling uit het Griekse psychè (ziel) en logos (woord, gedachte, rede) –
is de academische discipline die zich bezighoudt met het innerlijk leven (kennen, voelen en streven) en het gedrag van de mens."

"Het doel van de psychologie is het verwerven van kennis omtrent het doen en laten van mensen, zowel in hun alledaagse omgeving als onder bijzondere omstandigheden."

Met andere woorden: Een psychologisch probleem is niets anders dan een conflict tussen jezelf (psyche) en de rede (logos). Dus de oplossing van alle psychologische problemen is het leren kennen van jezelf.

Daarbij rijst de vraag: kan een ander, die zichzelf niet kent, jou begeleiden bij het ontdekken van jezelf? Als we daar even "logos" op toepassen, dan is het antwoord daarop heel eenvoudig 'nee'. Dan is het toch vreemd dat bij de opleiding tot psycholoog er geen één vak is dat zich bezig houdt met het leren kennen van jezelf. Wat is dan het nut van de opleiding psychologie?

Hoe ontstaan conflicten?

In de huidige samenleving is een materialistische samenleving. Materialistisch betekend:

• "Gericht op geld en bezit",
• "Materie is de enige begin en eindoorzaak van alles dat bestaat",
• "Marxistische leer dat alle geestelijk leven bepaald acht door de maatschappelijke toestand m.n. door het bezit der productiemiddelen",
• "Geluk zoeken in laag genot, vooral gehecht aan stoffelijke zaken"

Al deze zaken zijn extern voor de mens, intern is de psyche. De maatschappij is dus niet gericht op het leren kennen van jezelf, daar valt immers geen winst te halen. Het is dan ook niet gek dat de moderne mens verward is en met allerlei gevoelens (vragen) rond loopt die nauwelijks beantwoord kunnen worden. Ze zijn in ieder geval niet te vinden in de huidige maatschappij.

Deze gevoelens komen uit het innerlijk (psyche) van de mens, noem het een onderbuik gevoel of intuïtie. Deze gevoelens zijn hevig in conflict met de externe realitiet, maar die schuif je niet zomaar aan de kant, want van kinds af aan heb je geleerd dat de maatschappij "echt" is. Daarom negeert de mens zijn psyche en de conflicten die het heeft, of heeft het geleerd antwoorden te zoeken in de huidige maatschappij, want die is immers "echt".

De oplossing van het verlies van een dierbare om maar iets te noemen, valt niet op te lossen met het zoeken naar antwoorden in de huidige maatschappij. Deze resulteert in het verdringen van de gevoelens van verlies d.m.v. negeren, hard worden, veel eten of drinken, drugs gebruik, koop verslaving et cetera. Allerlei materialistische zaken die de leegte van het verlies proberen op te vullen met zogenaamd "genot".

Maar dat is niet eeuwig vol te houden.

Onze maatschappij heeft er geen antwoord op anders dan: dat heeft iedereen wel eens meegemaakt. Lekker makkelijk! Dit is maar een voorbeeld, maar het geld voor alle conflicten tussen de psyche en de logos in onze maatschappij.

Wat moet er dan veranderen?

In ieder geval niet je problemen dumpen bij de psycholoog! Want deze leven in dezelfde maatschappij en grote kans dat zij met dezelfde problemen worstelen als jij. Zij hebben immers ook niet geleerd om met deze conflicten om te gaan. En hoe kun je anderen er dan bij helpen? Met tabelletjes? Met standaard redenaties? Met theorie? Je kunt theoretisch een goede stratenmaker zijn, het moet vlak, horizontaal en je hebt allerlei patroontjes. Maar KUN je het dan ook? Wedden van niet? Ik zet er een kratje pils op!

Wat er moet veranderen is de maatschappij zelf! Maar dat duurt wel even, dus tot die tijd is het antwoord dat je naar jezelf op zoek moet gaan. Zo makkelijk is het! Maar wacht even, hoe moet dat dan?

De makkelijkste oplossing is een psycholoog vinden die zichzelf al kent, dus stel die vraag, en hoop op een eerlijk antwoord. Maar ik zou voor de moeilijke oplossing gaan, en dat is de weg zelf zoeken. Ik kan wel alvast wat handvatten opnoemen die mij geholpen hebben.

De mening van anderen is niet belangrijk

De eerste stap die je zou kunnen zetten is de mening van anderen naast je neer leggen op het moment dat het intuïtief niet goed voelt of niet klopt. Dit is makkelijker gezegd dan gedaan, maar het werpt je wel terug op wie JIJ daadwerkelijk bent. Dit kan ik ook weer het beste met voorbeelden weergegeven.

Het is in de mode om schoenen met hoge hakken te dragen, maar eigenlijk wil je dat niet. Het zit lastig, moeilijk evenwicht bewaren, maar de druk van je vriendinnen is groot.
Waarom draag je geen hakken? Het is in de mode hoor... Tsss... ook stom.
De materialistische maatschappij leert je op die manier dat er iets mis met je is als je niet met de mode mee gaat.
Maar je gaat tegen jezelf in, met andere woorden, je negeert jezelf.

Je vriend wil je anaal neuken, maar jij ziet dat niet zo zitten, want het doet pijn.
Maar het is zo lekker krap, iedereen doet het toch, waarom wij dan niet... Tsss... jij experimenteert ook nooit.
De materialistische maatschappij leert je op die manier dat er iets mis met je is als je niet anaal neukt.
Maar je gaat tegen jezelf in, met andere woorden, je negeert jezelf.

Beide voorbeelden, compleet verschillend, leiden tot het negeren van jezelf, wie JIJ bent, hoe JIJ je voelt, en dat komt voort uit ANGST. ANGST om je vriendinnen te verliezen als je niet met de mode mee gaat, ANGST om je vriend te verliezen als je je niet anaal laat neuken.

ANGST is hier de drijfveer voor het nemen van de verkeerde, tegen jezelf, tegen je gevoel in gaande, beslissingen.

Wees dus sterk en luister naar jezelf en leg alle meningen van anderen die niet bij je passen naast je neer. Zo leer je jezelf kennen. Het resultaat is dat dit je een sterker mens maakt, want je leert NEE te zeggen en alleen de dingen te doen waar je je goed bij voelt.

In het begin zul je vrienden verliezen, maar dit hoort bij de verandering, ze staan immers in de weg jezelf te zijn. Er komen zeker weer anderen voor terug! En deze zullen je accepteren zoals je bent, want ze kennen je niet anders! Het is overigens ook niet ondenkbaar dat je een aantal van je vrienden aan het denken zet, en dat die ook op zoek gaan naar zichzelf.

Stop met liegen

Liegen doe je niet voor de lol. Liegen doe je ook uit ANGST, ANGST voor de waarheid.
Je liegt tegen iemand omdat je zelf de consequenties niet wilt ervaren van de reactie op de waarheid (wanneer je niet liegt).
Je geeft namelijk de macht uit handen en legt deze bij de ander neer.

Voorbeeld (Klassiek)

Je bent vreemd gegaan. Wat doe je? Vertel je het, of niet? Wedden van niet? Doe je het wel, dan ken je jezelf heeeeeeel goed!

Let op! :

Als je het wel verteld, dat is de kans groot dat je ruzie krijgt en dat je relatie stopt. Dit wil je niet, dus lieg je.
Je liegt dus uit pure ANGST, ANGST dat je de ander die je verdriet hebt aangedaan verliest. Het kan niet egoïstischer. Je ziet de ander niet voor vol aan. Je ontneemt de ander de kans op een eigen mening.

Als je het niet verteld, dan zul je de rest van je leven met het gevoel rondlopen dat je tegenover je partner niet eerlijk bent. Daar heb je jezelf mee! JIJ loopt immers de rest van je leven met dat gevoel rond. Wat heeft het dus allemaal voor een nut gehad?

Of je accepteert dat je niet monogaam bent, of je bent niet bij de juiste partner, of je accepteert dat jouw gedrag door de ander niet geaccepteerd wordt.

Hoe dan ook: liegen tegen een ander is automatisch liegen tegen jezelf. Jij hebt een probleem, en daarom lieg je!
Dus als je geen problemen wilt hebben, en jezelf volledig wilt accepteren, moet je stoppen met liegen.

Nog zo eentje:

Lieg niet met het goede voornemen tijdens oud en nieuw om te stoppen met roken.
Als je jezelf wil leren kennen:
Accepteer dan dat je een roker bent of accepteer dat je kanker gaat krijgen, of stop gewoon.
Ook hier geld weer, met dit soort uitspraken lieg je tegen jezelf! Dit soort uitspraken hebben totaal geen nut!

Conclusie

Als je deze twee dingen kunt, dan ben je naar mijn mening al een heel eind op weg naar het leren kennen van jezelf. Het gaat er om dat je accepteert dat je zelf volledig aansprakelijk bent voor je gedrag, dat je zelf in controle bent over wat je wel en niet accepteert, dat ANGST niet je drijfveer moet zijn. Durf te doen wat je hart je verteld en durf de waarheid te vertellen, want alleen die doet het minste pijn. Bij jezelf, maar ook bij de ander.

En als je jezelf kent zul je merken dat er geen problemen zijn.
Dit is de kern van psychologie, zoals de definitie zegt: het innerlijk leven (kennen, voelen en streven) en het gedrag van de mens. DIT IS EXTERN
In mijn woorden: het innerlijk leven (kennen, voelen en streven) en het gedrag van jezelf. DIT IS INTERN

De opleiding tot psycholoog zou niets anders moeten zijn dat het begeleiden bij het zoeken van de weg naar jezelf.
Zij kunnen dan anderen weer begeleiden.

Reacties